O Plan Especial de Reforma de 2007 alerta da "moi mala" situación dos inmobles
O termo galego que mellor define a situación do Casco Vello é esmorecer, pois os veciños ven como desfallecen decenas de construcións abandonadas desde fai décadas.
O maior problema do barrio é que o 57 por cento dos inmobles están desocupados, o que explica a escasa achega da iniciativa privada á súa esperada rehabilitación. O primeiro intento serio de facer fronte ao problema foi a aprobación en 2007 do Plan Especial de Reforma Interior (Pepri), a radiografía máis exacta da súa situación urbanística feita ata o momento e que inclúe ao redor de 150 construcións en estado ruinoso e outras 50 con necesidade de reformas.
Os tres incidentes rexistrados en apenas unha semana en Bouzas, cun ferido grave tras o derrube dunha vivenda, e rúa Real e Herrería, pechadas aínda ao tránsito de peóns, puxeron en alerta aos veciños e ao Goberno local, que recoñeceu publicamente ter sometidas a vixilancia 12 casas con risco serio de desprendementos. Non son os únicos pero si os casos máis graves, aos que se suman decenas por todo o conxunto histórico, desde o Berbés ata San Sebastián.
O Pepri Casco Vello contabiliza 930 construcións repartidas en 73 rúas. Fóra dos núcleos de actividade como Porta do Sol, Praza dá Constitución, Cabral ou o Paseo de Afonso, son excepcións os viarios con todos os seus edificios en bo estado. Apenas unha ducia. No extremo oposto pola súa grave deterioración figuran rúas como Herrería, cunha vintena de inmobles en "moi mal estado-ruína" ou Santiago, con outros trece, aos que se suman vellos edificios apontoados en San Sebastián, Subida ao Castelo, Perigos ou Canellón do Estreito, entre outras moitas.
Fronte ao despegamento dos cascos históricos de Ourense ou Pontevedra, o de Vigo tardou en tomar protagonismo. Un intento claro por sacalo do ostracismo urbanístico foi a creación en 2005 do Consorcio Casco Vello, unha iniciativa pública da que empezan a verse agora os seus froitos. En catro anos colaborou economicamente na rehabilitación de catorce edificios e acaba de conceder subvencións a outros oito, mentres continúa coa compra de vivendas en ruínas para recuperalas.
Moi lentamente, a iniciativa pública avanza, mentres a privada apenas se percibe. O mesmo tenente de alcalde, Santiago Domínguez, facía esta semana un chamamento aos particulares para que reformen os seus inmobles ou polo menos garantan a seguridade dos mesmos, pois o Concello non pode asumir a expropiación de todas as construcións en mal estado.
Degradado e cunha poboación moi maior, o barrio foise baleirando por zonas e os antigos inquilinos apenas se molestaron por conservar as súas casas. Proba desta desidia son os datos da Oficina de Rehabilitación, onde só consta a reforma de 23 edificios completos en once anos a iniciativa de particulares, catro desde 2005. O número total de axudas tramitadas no centro desde 1998 son 495, que se reparten entre reformas interiores en vivendas, rehabilitacións integrais e melloras en elementos comúns.
Os particulares acometen traballos de mellora en edificios ocupados, pero resta outra metade de inmobles baleiros nos que ata agora son o Concello e a Xunta a través do Consorcio os que actúan, e moi aos poucos pola escaseza de fondos. Este ano a oficina viguesa de rehabilitación conta con 513.078 euros en axudas para obras de mellora das que se completaron 39.
Deixa unha resposta