O camiño da Cruz Vermella é descendente. Os traballadores do hospital aínda rexentado pola oenegué e outras dúas mil persoas, entre familiares de enfermos, sindicalistas e políticos, subiron a costa ata o cruzamento de Fernando O Católico para logo baixar ata o edificio da Xunta formando unha marea humana en contra do peche das instalacións.

Antes da manifestación os traballadores miraban ao ceo cruzando os dedos. O inestable tempo primaveral tívoos en albas case toda a xornada. Por sorte, a medida que se ía aproximando a hora dela mobilización, amainó a choiva. Só unhas tímidas pingas balizaron o camiño.

A rúa deu onte a súa resposta. Familiares de enfermos, sindicalistas e algúns políticos saíron para apoiar as reivindicacións dos empregados dos centros sanitarios.

O equipo de goberno de Vigo estivo representado polos edís Xulio Calviño, Santos Héctor e María Méndez. O primeiro asegurou que a Cruz Vermella de Galicia ten vontade de manter o hospital «cuxa desaparición é grave».

á cabeza da manifestación ía o comité de empresa, cuxa presidenta, Hortensia Pérez, non parecía demasiado satisfeita coa afluencia á marcha. «Vigo merecía máis», sinalaba, aínda que apostilaba que «para os medios con que contamos…».

Os participantes na protesta entenden que, nestes tempos en que a poboación envellece a pasos axigantados e nos que son máis necesarias as prazas sociosanitarias, parece un contrasenso o peche de setenta camas hospitalarias. Tal era era o sentido da pancarta que encabezaba a manifestación que percorreu onte as rúas do centro.

No Hospital de Cruz Vermella de Vigo tan só quedan -baixo tutela xudicial- cinco enfermos. A cifra é moi inferior aos 40.000 homes que Henri Dunant, o fundador de Cruz Vermella viu abandonados á súa sorte na o batalla de Solferino en 1859. Cada ano, o 8 de maio, aniversario do seu nacemento, celébrase o Día Mundial da Cruz Vermella. E todo parece indicar que esta próxima celebración está tinguida de loito en Vigo.